Column Jaap Jongbloed

“Het bericht van Vermist dat Caspar na zoveel jaren is gesignaleerd, is voor mij bijna een wonder. En Caspars moeder gaat eindelijk weer met een glimlach door het leven, na 16 jaar van doffe berusting!”

De vader van Caspar Rive is lyrisch. Geen wonder, want sinds 1993 leefde hij in de veronderstelling dat Caspar zelfmoord had gepleegd. En nu is daar de tip van een Belgische zakenman die er van overtuigd is dat hij in het Afrikaanse Togo met Caspar gesproken heeft!

“Het moet gewoon Caspar zijn, dat kan niet anders’, zegt vader Rive. ‘Wat Caspar tegen die Belg gezegd heeft is zo kenmerkend voor onze zoon: ‘ik heb in Nederland niets meer te zoeken’. Net zo resoluut als het afscheid destijds.”
Caspar was bijna klaar met zijn rechtenstudie, toen hij verdween. Maar de juristerij had hem nooit echt geboeid, zijn liefde lag bij de bosbouw. Caspar schreef in zijn afscheidsbriefje: ‘Daarom heb ik besloten om weg te gaan. Jullie horen van mij als ik het gemaakt heb. Bedankt voor een heerlijke jeugd. Tot ooit, Caspar’.
Vader Rive: “En daarmee liet hij ons in verbijstering achter... De mededeling kwam op ons neer als een blok uit de hemel.”

Na drie maanden kwam er een raadselachtig telefoontje. Het vaag hoorbare stemgeluid leek afkomstig van een boot. Er klonk geklots van golven en gebonk van machines. Voordat vader Rive iets verstaanbaars had ontwaard werd de verbinding verbroken.

“En toen is een ijzige stilte ingetreden. Die is nu gelukkig voorbij! Je kunt je nauwelijks voorstellen hoe blij wij daarmee zijn!”